Het Belgische communautaire geschil heeft behoefte aan een neutrale benadering, gebaseerd op evenwicht en wederkerigheid, die de noodzakelijke basis vormen voor echte onderhandelingen.

Uit deze evidente waarheid leidt de Gravensteengroep een eenvoudige stelregel af, die luidt dat de Vlamingen geen enkele eis stellen met betrekking tot Vlamingen die zich in Wallonië gevestigd hebben; en dat omgekeerd de Franstaligen geen enkele eis stellen met betrekking tot Franstaligen die zich in Vlaanderen hebben gevestigd. Alleen dit evenwichtsprincipe garandeert dat beide partijen ooit nog tot een eerbaar compromis komen.

De formateursnota van Elio di Rupo houdt hiermee hoegenaamd geen rekening. In deze tekst brengen we een detailanalyse van de nota wat betreft Brussel-Halle-Vilvoorde en de taalwetgeving in Brussel. Met één sterretje (*) hebben we de toegevingen door of ten nadele van de Vlamingen aangeduid; twee sterretjes (**) betekent: voorstellen ten nadele van de Franstaligen, en drie sterretjes (***) voorstellen ten voordele van de Franstaligen. We gaan ervan uit dat een “evenwichtig” en eerbaar compromis weerspiegeld moet worden in een evenwicht van voor- en nadelen voor beide partijen.

De Zes (Wemmel, Kraainem, Wezembeek-Oppem, Sint-Genesius-Rode, Linkebeek, en Drogenbos)

In de nota vormen deze faciliteitengemeenten een nieuwsoortig kieskanton. De keuze voor Sint-Genesius-Rode als hoofdplaats lijkt een voorafname op de fameuze corridor (*) van Brussel naar Wallonië waarmee de Franstaligen een geografisch aaneengesloten Wallo-Brux (*) willen creëren. Rode moet dan als zo’n corridor dienst doen. Het nieuwe kieskanton dreigt dan ook op andere bestuursniveaus een eigen bestaan (*) te gaan leiden – met voorspelbare gevolgen bij een eventuele splitsing van België.

In de faciliteitengemeenten kunnen de kiezers zowel stemmen voor de gemeente waar ze wonen als voor Brussel, waar ze niet wonen (*). Wat hun contacten met de plaatselijke administratie betreft hoeven ze slechts om de zes jaar hun keuze voor het Frans kenbaar te maken; die keuze is dan nog eens automatisch hernieuwbaar (*). Om dit administratief te kunnen beheren zal men lijsten van Franstaligen moeten opstellen, wat in feite neerkomt op een verkapte talentelling (*) en zelfs op de toekenning van een subnationaliteit (wat ontzegd wordt aan de Vlamingen in Brussel). Daarmee wordt in elk geval de ministeriële rondzendbrief van Leo Peeters afgeschaft, en tegelijk ook de voogdij van Vlaanderen over zijn eigen gemeenten uitgehold. Niets noopt deze Belgische Franstaligen er nog toe zich te integreren in het landsdeel waar ze zijn komen wonen, iets wat van migranten afkomstig uit het buitenland wel degelijk wordt gevraagd.

De gerechtelijke behandeling van mogelijke betwistingen gaat in dezelfde richting. Zo mogen de inwoners van de Zes voor Franstalige rechtbanken kiezen, maar bij betwisting beslist een tweetalige kamer van Cassatie. Zo’n beslissing wordt dus onttrokken aan het Vlaamse gezag (*). Hetzelfde doet zich voor bij administratieve betwistingen, waar men verhaal kan halen bij het tweetalige en voor de helft uit politici samengestelde Grondwettelijk Hof (*). Ook de uiteindelijke beslissing aangaande de benoeming van burgemeesters die de taalwet niet naleven wordt aan het Vlaamse gezag onttrokken (*), ten voordele van ditzelfde Grondwettelijk Hof.

Tegenover deze handelwijze staan theoretische en praktische bezwaren. Vooreerst impliceren deze maatregelen een intentieproces tegenover rechtbanken die uitsluitend uit Vlamingen bestaan. Dat vormt een bedenkelijk precedent in verband met het vermoeden van onpartijdigheid van Vlaamse rechtbanken (*). Vervolgens creëert het afwentelen van essentieel politieke kwesties op rechtbanken, bijvoorbeeld in verband met de administratie en de burgemeesters, meer problemen dan het oplost. Wat als het Grondwettelijk Hof niet tot een akkoord kan komen? Tast dit de betrouwbaarheid van de justitie niet aan? Wordt Vlaanderen dan telkens buitenspel gezet? Bestaat er een equivalent voor zulke betwistingen buiten Vlaanderen (*)?

Plan B

Het is duidelijk dat hier de gedachte aan het ‘plan B’ een rol speelt. In tegenstelling tot de meeste Vlaamse zijn veel Franstalige politici van mening dat een opdeling van het land heel waarschijnlijk is omdat ze inzien dat de permanente minorisering van de Vlaamse bevolking niet houdbaar is. Dit verklaart waarom ze al een tijd bezig zijn met het ‘plan B’. Het losweken van de Zes uit Vlaanderen moet in dit kader worden gezien. Bij een eventuele opdeling van België worden de binnengrenzen ook de nieuwe landsgrenzen. Bij internationale arbitrage zou dan een referendum voor de Zes als geheel worden voorgesteld (*). De Franstaligen verwachten dat deze gemeenten dan gezamenlijk voor Brussel kiezen. In afwachting wordt de nieuwe regeling in de Grondwet ingeschreven (‘vergrendeld’). Ze kan dus bezwaarlijk nog van latere akkoorden deel uitmaken (*).

Samenvattend: deze regeling voor de faciliteitengemeenten bevat veertien voorstellen die als Vlaamse toegevingen of nadelen kunnen gelden. Er is geen enkel Vlaams voordeel bij. De Franstaligen van de Zes lijden op taalgebied dan weer geen enkel nadeel: op alle andere gebieden blijven ze trouwens genieten van het voordeel bij Vlaanderen te horen (***).

Halle-Vilvoorde, zonder Brussel en zonder de Zes

Is de verhouding tussen voor- en nadelen voor beide partijen dan evenwichtiger in Halle-Vilvoorde zonder de Zes? Valt de splitsing van BHV daar dan wel gunstiger uit voor de Vlamingen, die hier tenslotte vragende partij waren? Wel, aan deze ene verzuchting van de Vlamingen is inderdaad voldaan: de Franstaligen kunnen niet meer rechtstreeks kiezen voor Brusselse Franstalige lijsten (**) (maar uiteraard nog wel voor Franstalige lijsten die in Vlaanderen wensen op te komen, zoals de Union Francophone). Een zeer eigenaardige splitsing van het gerechtelijke BHV doet deze regeling echter teniet. De parketten worden namelijk verticaal gesplitst, de rechtbanken horizontaal. Dat wil zeggen dat heel veel magistraten niet meer tweetalig hoeven te zijn (*** en *). Voor het overige zijn de effecten dezelfde als bij de Zes: de burgers van HV kunnen kiezen voor Franstalige rechtbanken (***); bij betwisting beslist de dubbele Kamer van Cassatie (***) en wordt de zaak dus aan de Vlaamse bevoegdheid onttrokken (*); en ook hier bestaat het risico dat bij toepassing van plan B, het Vlaamse Halle-Vilvoorde niet meer als ‘Vlaams’ wordt beschouwd (*). Deze voorstellen bevatten dus één punt dat nadelig is voor de Franstaligen (**), drie punten die voordelig zijn voor de Franstaligen (***) en drie punten die nadelig zijn voor de Vlamingen (*).

Oplopende kosten voor de splitsing van BHV: communautaire wetgeving in Brussel

1. Di Rupo wil de tweetaligheid van de ambtenaren vervangen door de tweetaligheid van de diensten. Dat betekent dat de Nols-loketten van Schaarbeek, die zelfs door veel Franstaligen als fanatisme werden beschouwd, nu de algemene regel kunnen worden. Bovendien verdwijnt eens te meer een sterke motivering voor ambtenaren om tweetalig te worden. Dit komt neer op het prijsgeven van één van de belangrijkste realisaties van de Vlaamse Beweging (*).

2. Het verbod op tweetalige kieslijsten in Brussel wordt afgeschaft. Dat betekent bijvoorbeeld dat Maingain zal kunnen bepalen welke ‘Vlamingen’ op een verkiesbare plaats op zijn lijst komen en dus het wettelijk noodzakelijk aantal Vlaamse verkozenen kunnen leveren (*).

3. Het beheer over de op- en afritten van de Ring (op Vlaams grondgebied) wordt gedeeld door de drie regio’s, wat een inbreuk vormt op het territorialiteitsbeginsel en dus op de integriteit van het Vlaamse Gewest (*)

4. De oprichting van een ‘grootstedelijke gemeenschap’, waartoe ook gemeenten kunnen toetreden, tast het territorialiteitsbeginsel verder aan (*).

5. Zonder enige garantie op controle en zonder enige voorwaarde betreffende een fusie van de 19 gemeenten wordt aan het Brusselse gewest € 461 miljoen per jaar toegeschoven. Uit de verwijzing naar de vergoeding voor de ‘pendelaars’ volgt dat Vlaanderen het grootste deel zal moeten bijdragen (*).

Dit ‘compromis’ bevat vijf toegevingen van de Vlamingen (*) en geen enkele gegarandeerde toegeving van de Franstaligen.

Oplopende kosten: Minderhedenverdrag

Voor onze inschatting van de voorgestelde federale kieskring (“een vrij irrelevant experiment”) (*) en het provocante voorstel het minderhedenverdrag goed te keuren (*) verwijzen we naar de volledige tekst op www.gravensteengroep.org.

Conclusie inzake de voorgestelde splitsing van BHV

Van een splitsing van BHV is hier helemaal geen sprake. De Zes worden nagenoeg volledig uit BHV (en gedeeltelijk uit Vlaanderen) gelicht, met het oog op substantieel voordeel voor de Franstaligen, waar voor hen geen enkel nadeel tegenover staat. De Vlamingen verwerven hierbij geen enkel voordeel. Voor de Franstaligen uit ‘HV zonder de Zes’ is het enige nadeel dat ze niet meer rechtstreeks voor Brusselse lijsten kunnen kiezen. Dat heeft ook een belangrijk nadeel voor de Vlamingen tot gevolg: de kans dat ze in Brussel geen zetel meer halen. Maar dat was de toegeving die de Vlamingen oorspronkelijk voor het compromis over hadden. Alle andere toegevingen zijn er door De Wever, Vande Lanotte, Beke en Di Rupo aan toegevoegd, en vormen nu het voorwerp van onderhandelingen.

Inzake de rechtsbedeling behouden de Franstaligen van HV hun volledige rechten. Het belangrijkste aspect waarom de splitsing van het gerechtelijk arrondissement voor Vlaanderen zin had, was precies het verdwijnen van die voorkeursbehandeling, die de Vlamingen in Wallonië trouwens niet genieten.

Het doel van de splitsing van BHV bestond erin, wettelijk vast te leggen dat het Vlaamse territorium ook volwaardig Vlaams is, en dat de Franstaligen zich in alle opzichten moeten inburgeren, precies zoals de Vlamingen in Wallonië en mensen van allochtone afkomst dat in heel België moeten doen. Zolang Franstaligen deze supplementaire zogenaamd ‘Belgische’ rechten hebben, leidt dit onvermijdelijk tot de verdere expansie van de francofonie en dan is de zogenaamde ‘splitsing’ van BHV niet alleen een zinloze, maar voor Vlaanderen zelfs nefaste onderneming. Het is onbegrijpelijk dat er Vlaamse partijen zijn die niet beseffen dat het eindresultaat hiervan op termijn niet de splitsing van BHV, maar de verfransing van Halle-Vilvoorde is.

In al deze voorstellen kunnen we met de beste wil van de wereld slechts één nadeel voor de Franstaligen ontdekken, namelijk het verlies van het rechtstreekse stemrecht voor Brussels-Francofone lijsten (**), niet in Halle-Vilvoorde, maar alleen in ‘HV min de Zes’. Daarnaast zijn er meer dan twintig voorstellen nadelig voor de Vlamingen (*). Sommige daarvan, zoals de voorstellen inzake Brussel, vormen een afbouw van essentiële wettelijke verworvenheden die, onder meer via een uitbreiding van de tweetaligheid, een bijdrage konden leveren voor het voortbestaan van dit land als federatie of confederatie. Het gaat niet om een ‘naakte’ splitsing. Van het evenwichtsprincipe is geen sprake. De formateursnota is de uitwerking van het taalexpansionistisch nationalisme van de Franstaligen.

Het onveranderd laten van de huidige situatie inzake BHV is dan ook mateloos veel gunstiger voor Vlaanderen dan het voorstel Di Rupo. BHV kan met een eenvoudige parlementaire meerderheid gesplitst worden. De Vlaamse onderhandelaars zouden deze gesprekken dus beter afbreken en rustig afwachten tot de Franstaligen iets voor Brussel of Wallonië nodig hebben.

De Gravensteengroep

Meervoud is één van die zeldzaam geworden bladen die nog een missie hebben, een programma. Meervoud zegt glashelder waar het voor staat.

Enige tijd geleden ontving Meervoud de Visser-Neerlandiaprijs, toegekend door het ANV, het Algemeen Nederlands Verbond.  Hoofdredacteur Christian Dutoit ontving uit handen van ANV-voorzitter Paul Van Grembergen  een mooi geldbedrag dat zeker zal kunnen gebruikt worden om de Meervoud-ideeën verder en beter uit te dragen.

Geïnspireerd vanuit het links Vlaams-nationaal gedachtegoed is Meervoud onafhankelijk van overheidssubsidies of het grote geldcircuit. Meervoud gaat geen uitdagingen uit de weg: Hoe kan Vlaanderen zijn onafhankelijkheid en soevereiniteit veroveren op de Belgische Staat en de EU? Zal de Vlaamse Beweging verstarren tot een conservatieve tendens? Is er een nieuwe taalstrijd nodig tegen de "verengelsing"? Hoe de sociale achteruitgang stoppen? Zullen de Vlaamse Beweging, de Vlaamse vakbonden en de brede sociale beweging alternatieven kunnen bieden voor de nieuwe uitdagingen? Hoe tot redelijke oplossingen komen voor het multiculturele vraagstuk? En wat met de plaats van Brussel in een soeverein Vlaanderen?

Gewezen VRT-medewerker Jean-Pierre Rondas prees Meervoud ook om zijn links nationalisme. O.m. omdat voor Meervoud het Vlaamse volk een natie moet worden. Zoals één miljoen Catalanen die in Barcelona op straat komen om te bevestigen dat ze een natie zijn. Een kwestie die in Spanje geweldige debatten heeft uitgelokt over het recht van een volk om zich tot natie uit te roepen.

Meervoud geeft een extra kleurtje aan onze Vlaamse Beweging en daar mogen we best fier over zijn!

Het zijn niet alleen de Walen die zich om welbegrepen eigenbelang verzetten tegen het streven naar een zelfstandig Vlaanderen.

Minder begrijpelijk is de tweedracht binnen Vlaanderen die ons belet eendrachtig de belangen van het Vlaamse volk te behartigen. En dan hebben we het hier niet over het vertederend royalisme van brave mensen die in de glitter van de monarchie een zekere compensatie vinden voor hun eigen miserie.

Het gaat over dat deel van onze Vlaamse elite die vanuit de eigen luxueuze eigengereidheid elk contact met het volk heeft verloren en zichzelf nu uitroepen tot herauten van het belgische nationalisme en die alleen overleven dank zij hun belgicistische broodheren!

Het ergste daarbij zijn nog niet die schrijvers en artiesten die regelmatig hun ergernis ventileren tegen de actieve Vlaamse middens, maar wel de vakbonden. Vakbonden die vergeten dat ze de belangen moeten behartigen van het eigen volk en in naam van een eenzijdige solidariteit samenwerken met reactionaire belgicistische en royalistische middens.

Binnen het ACV ging men zelfs zo ver op te roepen te stemmen voor de klasse vijand, uit haat tegen de flaminganten van de N-VA. De vakbonden hebben wellicht ook hun welbegrepen eigenbelangen om dergelijke volksvijandige keuze te maken. Maar in de keuze tussen voorgewend eigenbelang als organisatie en dienstbaarheid aan het eigen volk, hebben zij het laten afweten en hebben ze als vakbond gefaald.

De manier waarop we naar een zelfstandig Vlaanderen gaan, zal bepalen hoe de toekomst van Vlaanderen er zal uitzien. Die toekomst zal in grote mate afhangen van de wijze waarop die zelfstandigheid wordt bereikt. De belgicistische auteur Tom Lanoye die geen enkele gelegenheid laat voorbijgaan om zijn volk te beledigen, heeft onlangs smalend gezegd dat een zelfstandig Vlaanderen niet zou verschillen van België, waaruit uiteraard de conclusie volgt dat splitsen niet nodig is.

Wanneer men zulk een minachtende houding aanneemt tegenover Vlaanderen, is het normaal dat men tot de overtuiging komt dat er niets ten gronde kan gewijzigd worden in het politieke gebeuren.

Wij geloven dat er voldoende levende krachten zijn, in de verschillende geledingen van onze Vlaamse samenleving, om corruptie, vriendjespolitiek en zelfbediening doelmatig te bestrijden en de democratie te herstellen.

Wanneer de communautaire hypotheek zal gelicht zijn, is de kans groot dat Vlaanderen de samenlevingsproblkemen veel efficiënter kan aanpakken.

Maar dat zal afhangen van de Vlamingen zelf, van hun iniatieven, hun democratische wil.

Als we het over muziek hebben, weten we dat er een bezielende kracht kan van uitgaan.

Niet alleen vanuit het verre verleden maar ook naar het heden toe kan Vlaanderen bogen op een reeks componisten die er voor zorgden dat hun werken vandaag deel uitmaken van ons rijke culturele erfgoed.

Om het publiek te laten proeven van enkele prachtige meesterwerken van onze Vlaamse componisten, sloegen Davidsfonds Wilrijk en de Vlaamse Volksbeweging Lange Wapper (Wilrijk/Hoboken) de handen in elkaar en zochten contact met de Stedelijke Academie voor Muziek en Woordkunst o.l.v. Directeur André Deboeure en de heer Yvo Verelst.

Het werd geen gemakkelijke opdracht om uit het rijke aanbod een mooie selectie bij mekaar te sprokkelen die ook door het brede publiek kan gesmaakt worden. Het is immers de bedoeling dat iedereen de gelegenheid krijgt om dit culturele gebeuren mee te maken.

Het programma is een evenwichtige oefening geworden en wil een brug slaan tussen het verleden en het heden. Zo zullen er werken uitgevoerd worden van o.a. Peter Benoit, Lode Mortelmans en August De Boeck maar ook van Boudewijn Cox, Wannes Vandevelde en de Wilrijkse componist Willem Kersters.

Concreet:

Het concert heeft plaats op zaterdag 19 februari 2011 om 20u in CC De Kern, Kern 18 te Wilrijk.

 Info en reservaties: CC De Kern – reserveringen: 03.821.01.36.

Reservatiemail: ccdekern.reservaties@stad.antwerpen.be

Kaarten: 8 euro VVK - 10 euro aan de kassa

Er kan ook besteld worden via Davidsfonds Wilrijk en VVB Lange Wapper,

jefeggermont@telenet.be of gsm: 0499.75.20.13.

Voor de modale Vlaming is de Vlaamse Beweging een emancipatorische en dus fundamenteel democratische beweging.

Het Vlaamse huis dat wij verdedigen is geen afgesloten folkloristische Bokrijkhoeve maar een woning met verschillende corresponderende kamers waar plaats is voor iedereen die hier leeft.

In een zelfstandig Vlaanderen zal er plaats zijn voor verschillende groepen die alle rechten en plichten met elkaar delen. Dit geldt o.m. ook voor de nieuwe Vlamingen die zich hier voorgoed gevestigd hebben.

Feit is dat de ontvoogding van onze Vlaamse gemeenschap nog volop bezig is en in de richting gaat van een steeds grotere Vlaamse autonomie. De opbouw die nu echt van start kan gaan, zal het werk zijn van àlle bevolkingsgroepen die hieraan wensen mee te doen.

En daarom is het vandaag meer dan tijd om ook de nieuwe Vlamingen hierin te betrekken.

Er zijn redenen te over om elkaar op te zoeken, aan tafel te gaan zitten en na te gaan wat we samen kunnen doen om aan de weg te timmeren. We moeten de allochtonen leren kennis maken met onze taal, cultuur, hen eens uitnodigen en meenemen naar buurtfeesten, culturele activiteiten, Vlaamse manifestaties en dergelijke meer.

We moeten die nieuwe Vlamingen ons verhaal vertellen, het verhaal van ons jarenlange streven naar meer zelfstandigheid, het verhaal van onze identiteit.

Heel wat van de nieuwe Vlamingen spreken reeds onze taal. Dan kan het ook niet moeilijk zijn om hen verder te laten kennis maken met ons zo rijke cultuurleven.

Integreren mag geen kwestie zijn van papieren regels, wat handtekeningen of een examen over de kennis van de taal. Integreren doe je met heel je hart, heel je ziel en met al je krachten. Het is een avontuur, een geestelijk, moreel, emotioneel en daarom volop menselijk avontuur. Maar ook een avontuur dat je niet alleen onderneemt. Als het menselijke netwerk waarin de nieuwe Vlaming terechtkomt, hermetisch gesloten blijft, is er voor niemand binnenkomen aan. Ook aan onze kant moet het integratieproces plaatsvinden. En ook daar moet het geschieden met hart en ziel!

Wij moeten aanvaarden dat er nieuwe bondgenoten zijn, mensen die, net zoals het Vlaamse volk zelf, door machthebbers gebruikt werden en die daarom, alleen al door het gedeelde lot, best elkaar vinden en samen aan de kar gaan trekken. 

De overweldigende overwinning van het Vlaams-nationalisme heeft velen weer geloof gegeven.

De overwinning heeft als stiefouders immers Madame Non en Maingain-Reynders. En de modale Vlaming liet zich niet bij de neus leiden door de zelfverklaarde belgicistische wijsneuzen à la Marc Reynebeau of zogenaamde wijze staatslieden van het type Mark Eyskens of Wilfried Martens. Vakbonden, zowel ACV als ABVV achtten het nodig om stemadvies te geven en nadrukkelijk de V-partijen af te wijzen en schoten daarmee in eigen voet. De Vlaming toonde zich "oud en wijs" genoeg om zich geen stemgedrag te laten opdringen. De modale Vlaming toonde niet in het verleden te leven maar te geloven in een betere, autonomere toekomst.

Die verkiezingsuitslag maakt ook dat de naam Vlaanderen, de Vlaamse Leeuw als vlag, kortom de symbolen van onze groeiende natie, niet langer vies zijn in de ogen van Jan-met-de-Pet. Vlag, naam, leeuw... ze behoren weer toe aan àlle Vlamingen.

Maar we moeten ook erg goed beseffen dat de Vlaamse partijen die aan de onderhandelingen zullen deelnemen, de moed zullen moeten opbrengen om duidelijke ja's en neen's te formuleren en tegelijkertijd de wijsheid dienen te hanteren om voor Vlamingen én Walen toekomstgerichte beslissingen te treffen.

De problematiek is zo immens complex dat niemand achter de illusie mag aanlopen dat op 21 juli voor de laatste keer de Brabançonne weerklinkt! Matigheid in het verwachtingspatroon is dan ook geboden! Want 13 juni is en was niet het eindpunt van honderdvijftig jaar Vlaamse beweging. Het kan een keerpunt blijken, laat ons hopen. De groei naar een autonoom Vlaanderen moet een evolutair proces zijn, een democratisch proces. Nog meer Vlamingen moeten ervan overtuigd worden dat ze beter af zijn , én ook de Walen, met onafhankelijkheid en mogelijks daarop volgend een samenwerking in de Lage landen en Europees verband.

De groeiende Vlaamse staat moet gelijke kansen bieden aan àlle ingezetenen, moet de fiscale fraude met alle middelen bestrijden en moet iedereen een fatsoenlijk bestaan bieden.

Het socialisme beroept er zich op een rechtvaardigheidsbeweging te zijn. Het Vlaams-nationalisme werkt bevrijdend en ontvoogdend. Samenwerken houdt de potentie in van vooruitgang, breed volkswelzijn en rechtvaardigheid. Zowel socialisme als volksnationalisme zijn dragers van wat de Franse Revolutie aanreikte als "fraternité". We gunnen dus Di Rupo en De Wever een kans, tijd en respijt... een betere toekomst ten bate... niet voor België maar voor ons en onze kinderen.

In het editoriaal van "Meervoud" slaat Christian Dutoit weer nagels met koppen. Hier de tekst:

Als de alarmbel ooit wordt geluid, betekent dat het einde van Belgie"... vertelt grondwetsspecialist en hoogleraar André Alen steevast in zijn colleges staatsrecht. Misschien zou dat kloppen als de Vlamingen een minimum aan fierheid en politieke onderlegdheid zouden bezitten, maar daarvan hebben onze politici en onze pers in de afgelopen "historische" dagen allerminst blijk van gegeven.

Nog vóór de discussie over de agenda van de Kamer had plaatsgevonden, hebben de Franstalige fractieleiders hun motie waarin ze de alarmbelprocedure inleiden bij Kamervoorzitter Patrick De Wael neergelegd. Daarmee is zelfs maar het begin van een discussie over BHV afgevoerd, niet slechts voor dertig dagen, zoals de grondwet voorschrijft, maar tot de vorming van een nieuwe regering en dus tot na de verkiezingen.  Patrick de Wael volgt daarbij een zeer discutabele interpretatie van de alarmbelprocedure, zich baserend op het verslag van een hoorzitting die 17 jaar terug in de Kamer plaatsvond en waarbij Franstalige hoogleraars hun visie terzake hebben opgedrongen, maar die wel destijds kamerbreed is goedgekeurd. (Iets wat niet aan het parlement maar aan een rechtbank toekomt.)

De Vlamingen zaten er voor spek en bonen bij.  Het incidentje rond de alarmbel was nog niet koud of ontslagnemend minister Turtelboom was al met ontstellende vastberadenheid aan het uitleggen dat de draaiboeken om ongrondwettelijke verkiezingen te organiseren, klaar liggen.

1.100 dagen zijn verstreken sinds de goedkeuring in de Kamercommissie van het Vlaamse splitsingsvoorstel en toch hebben de Vlamingen zich als kerstekinderen in de hoek laten zetten door de zelfverzekerde en triomfantelijke Franstalige minderheid! De stelling dat de alarmprocedure inhoudt dat er eerst een nieuwe regering moet zijn, en dat er zelfs eerst verkiezingen zouden moeten plaatsvinden, wordt fundamenteel aangevochten door hoogleraar Hendrik Vuy van de Universiteit Hasselt. Men kan evengoed verdedigen, stelt deze, dat de regering van lopende zaken bevoegd is om, gezien de hoogdringendheid, binnen de dertig dagen het volgens de alarmprocedure vereiste adsvies bij de Kamer neer te leggen en dat de Kamer dan nog onverwijld kan overgaan tot de stemming. Case closed. Enige vereiste: 5 minuten politieke moed.

Om de vernedering tot het uiterste te drijven, werden na het instellen van de alarmbel, op een drafje nog een resem wetten goedgekeurd. En dit op het Surlet de Chokierplein, aan het standbeeld van de Brabançonne, waar enkele tientallen belgicisten met tricolore vlaggen zwaaiden.

Op 29 april werd de democratie in België afgeschaft op basis van een obscure juridische uitleg over de alarmbel. De Vlaamse partijen waren te druk bezig met het samenstellen van hun lijsten om zelfs maar te beseffen dat ze zich weer hebben laten rollen!

Feit is dat door de gebrekkige berichtgeving in de media betrekkelijk weinig aandacht wordt besteed aan de taalproblematiek. Naast de sporadische acties van comités en actiegroepen haalt het onderwerp slechts met mondjesmaat het nieuws.

Eens in beeld wordt het probleem systematisch ontmenselijkt. De kijker krijgt cijfers en procenten te zien. Statistieken die slechts weinigen kunnen boeien. Bijna nooit is er aandacht voor het sociale drama dat schuilgaat achter die verschuivingen. Geen woord over sociale verdrukking of kinderachtige pesterijen. Toch zijn ze een trieste realiteit. Voor de Vlamingen in de randgemeenten is de verfransing dus veel meer dan een simpel taalprobleem. Verfransing betekent voor hen de afbraak van hun sociale omgeving. Verfransing betekent voor hen de verandering van hun gemeente tot iets totaal onherkenbaars!

De afbraak van dit Vlaamse sociale weefsel verloopt via een vast stramien: de Franstalige inwijkelingen in Vlaams-Brabant hebben hun eigen introverte verenigingsleven, golfclubs, hockeyclubs, Franstalige cultuurverenigingen. Met als kers op de taart een eigen, Vlaamshatende politieke partij.

De verfransing in de rand is wel degelijk een écht probleem. Het is een bikkelharde realiteit! De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde kan deze wantoestanden enigszins afremmen en is bijgevolg méér dan een symbooldossier. De taalfaciliteiten zijn een smerig machtsmiddel dat systematisch wordt aangewend om het Vlaamse sociale weefsel in de randgemeenten af te breken. De rest van Vlaanderen zou zich eens de vraag moeten stellen hoe hun eigen gemeente er zou uitzien na 20 jaar verfransing en pesterijtjes.

Het wordt de hoogste tijd dat de Vlaming weet wat er echt aan de hand is in de Vlaamse faciliteitengemeenten rond Brussel. De VVB heeft al veel bijgedragen om dit aan Vlaanderen op een duidelijke manier te verkondigen. Maar ook de sociale bewogenheid mag zeker niet vergeten worden.

Op 24 april 2010 organiseert de Vlaamse Volksbeweging een congres over de positie van de hoofdstad Brussel in Vlaanderen. Hier volgen enkele beschouwingen waarom Vlaanderen Brussel zeker niet mag loslaten.

Feit is dat de Franstalige elite in Brussel nog steeds overduidelijk de touwtjes in handen heeft. Dit francofone beleid heeft er toe geleid dat het Gewest Brussel één puinhoop is geworden. Brussel is daarenboven een fiscaal paradijs voor bedrijven die quasi nooit gecontroleerd worden, grote delen van de agglomeratie liggen er verkommerd bij, de verkrotting en leegstand viert hoogtij tot de prijs van het onroerend goed laag genoeg is voor de bevriende vastgoedontwikkelaars. Waarna veelal allochtone en verarmde inwoners worden verjaagd naar nieuwe porbleemwijken, nu zelfs richting Charleroi en Ninove.

Het Brussels inkomen blijft dalen, de werkloosheid blijft stijgen, ruim 25% van de Brusselaars, vaak jongeren, leven onder de armoedegrens. De kwaliteit van het Brussels Franstalige onderwijs is ondermaats zodat allochtone ouders hun kinderen naar Nederlandstalige scholen sturen.

Wie van zijn land en volk houdt, dus ook van zijn hoofdstad, mag dan ook zijn rug niet draaien naar de problemen maar helpt ze op te lossen zoals generaties Vlamingen voor ons deden.

Daarom is een breuk tussen Vlaanderen en Brussel verwerpelijk en is het best dat we, na het opheffen van Brussel als derde gewest, van de stad een volwaardige hoofdstad maken. We mogen het werk van generaties moedige Vlamingen in Brussel niet zomaar in de vuilbak gooien!

Brussel is de enige wereldstad die Vlaanderen telt en die internationaal ook als zodanig erkend wordt. Een hoofdstad is trouwens niet alleen de zetel van parlement en regering. De stad wordt pas hoofdstad wanneer zij het centrum is geworden van al de politieke, economische en culturele functies samen. En dan mag men nog de zetel van de politieke en administratieve instellingen van een onafhankelijk Vlaanderen morgen overbrengen naar Mechelen, Leuven of Antwerpen, Brussel zou daarom niet ophouden de werkelijke hoofdstad van de Vlaamse natie te zijn.

Het zou dan ook een politieke dwaasheid zijn te beweren dat Vlaanderen het zonder Brussel wel zou kunnen. Het verlies van Brussel zou voor het Vlaamse volk een grote economische en culturele ramp zijn.

VERNIEUWD IJZERTORENMUSEUM 
'100 jaar Eerste Wereldoorlog'

Herdenking oorlog moet twee miljoen bezoekers lokken

Vijf grote projecten staan centraal in aanloop naar de viering van '100 jaar Eerste Wereldoorlog'. In Diksmuide onthulde Vlaams minister Geert Bourgeois de plannen. Vooral de vernieuwing van het IJzertorenmuseum springt in het oog.

De realisatie van het nieuwe In Flanders Fields Museum (Ieper), de bouw van een onthaalinfrastructuur voor de Lyssenthoek (Poperinge), de uitbreiding van het Memorial Museum Passendale met museumtuin (Zonnebeke), de vernieuwing van het IJzertorenmuseum (Diksmuide) én de bouw van het bezoekerscentrum Ganzenpoot (Nieuwpoort), dát worden de vijf speerpunten in aanloop naar de viering van '100 jaar Eerste Wereldoorlog'.

Het huidige IJzertorenmuseum halen we ondersteboven. Het krijgt een meer inhoudelijke structuur met een logisch verhaal', vertelt Peter Verplancke van het IJzertorenmuseum. 'Alles wat verwijst naar de Britse sector gaat eruit. Het nieuwe museum zal de ruime omgeving belichten van de Belgisch-Duitse frontlinie uit 1914-1918.'

Daarbij hoort ook de volledige vernieuwing van de panoramazaal boven op de top van de IJzertoren. 'Er komt op een heel moderne en didactische manier een landschapsduiding. Via moderne mediatechnieken zullen we alle belangrijke sites in het polderlandschap op een boeiende manier voor de bezoekers duiden. Het vernieuwde IJzertorenmuseum gaat officieel open op 11november 2013', zegt Verplancke.

En ook de Paxpoort wordt aangepakt in het grote IJzertorenproject. 'Binnenkort zitten we samen met Monumenten en Landschappen om na te gaan hoe we dit bouwwerk moeten aanpakken. Restaureren kan, maar er moet ook een inhoudelijk aspect aan vast zitten. Geen behoud zonder inhoud. En daarvoor zijn heel wat ideeën, zoals het inschakelen van de Paxpoort in de educatieve werking van de scholen of de uitbouw van een documentatiecentrum.'

De vernieuwde Paxpoort zal evenwel pas klaar zijn tegen het einde van de herdenkingen, in 2018 dus. 'En dat is ook logisch, want nadien willen we meer dan ooit de boodschap Nooit meer oorlog uitdragen', zegt Peter Verplancke.

Het was Vlaams minister van Toerisme Geert Bourgeois die de aanloop naar de viering van '100 jaar Eerste Wereldoorlog', gisteren op gang schoot. Naast de metamorfose in en rond de IJzertoren, staan dus ook nog vier andere projecten op stapel.

'De realisatie van deze vijf strategische projecten moet klaar zijn tegen 2004. Samen kosten ze zo'n 16 miljoen euro. Dat geld komt van diverse overheden', zegt Stefaan Gheysen van Westtoer. 'Toerisme is economie ,en deze investeringen hebben een directe weerslag op de tewerkstelling.'

Uiteindelijk is het de bedoeling om vanaf 2014 ieder jaar een half miljoen toeristen naar de Westhoek te lokken. 'Nu al komen er 370.000 bezoekers per jaar, speciaal voor de oorlogssites.

Recent viel mij een nummer van "Meervoud" in handen. Het is een politiek-cultureel maandblad dat 10 keer per jaar verschijnt. Meervoud is geïnspireerd vanuit het links Vlaams-nationaal gedachtegoed en trok daarom juist mijn aandacht. Eindelijk een links-geörienteerd tijdschrift dat ook streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen.

Wij zeggen altijd "als het om de natie gaat, zijn we één!", wel dit is een mooi voorbeeld om de handen in elkaar te slaan en ook die mensen meer en intenser te betrekken op onze weg naar een vrij Vlaanderen.

Iedereen met open ogen en oren ziet dat er grote uitdagingen op ons afkomen. Hoe kan Vlaanderen zijn onafhankelijkheid en soevereiniteit veroveren op de Belgische staat en de Europese Unie? Is er een nieuwe taalstrijd nodig tegen de "verengelsing"? Hoe is sociale achteruitgang te stoppen? Zullen de Vlaamse beweging, de Vlaamse vakbonden en de brede sociale beweging alternatieven kunnen bieden voor de nieuwe uitdagingen, liefst gezamenlijk?  Welke rol wil Vlaanderen internationaal spelen? Hoe tot redelijke oplossingen komen voor het multiculturele vraagstuk? En wat met de plaats van Brussel in een soeverein Vlaanderen?

Het hoeft geen betoog dat het nationalisme, de hernieuwde aandacht voor de rol van de naties en volkeren vandaag brandend actueel zijn. Volkeren en naties worden geconfronteerd met de uitschakeling van de democratie, met grote migratiestromen, met de militarisering van de samenleving, enz... Naties en volkeren dreigen cultureel, economisch en politiek te worden gemarginaliseerd ten voordele van de winst van multinationale bedrijven en politieke regimes in hun dienst die de rijkdommen plunderen...

Als we via dit blad dan de lijn verder doortrekken naar o.m. de Gravensteengroep, de Vlaams-Socialistische Beweging (V-SB) en de SFL die trouwens nu zaterdag 26 september een Sociaal-Flamingantische Landdag organiseert over "Brussel Vlaams: onrealistisch of levensnoodzakelijk?" dan voel ik me meer en meer geroepen om ook in die richting mijn hand uit te steken. "Als het om de natie gaat..." Het moet kunnen!

Door een lange, volgehouden en soms verbeten strijd is de Vlaamse beweging vandaag uitgegroeid tot een volwassen emancipatiebeweging. Vlaanderen is vandaag immers geëvolueerd, de sociaaleconomische, culturele en politieke situatie is sterk gewijzigd.

Klaagzangen over vroeger dienen dan ook vermeden te worden. Zij versterken alleen maar de antipolitiek. Een antipolitiek die leidt naar nog meer zelfbeklag, tot frustraties die uiteindelijk meer schade toebrengen aan onze Vlaamse identiteit dan we wel denken. Geëngageerde kritiek mag en moet scherp zijn, een reeks vooroordelen daarentegen brengt schade toe aan die Vlaamse identiteit.

Ons Vlaams huis mag geen folkloristische Bokrijkhoeve worden maar moet een huis worden met verschillende corresponderende kamers, waar plaats is voor iedereen die hier leeft. Onze ontvoogding is nog volop bezig en gaat steeds verder in de richting van een onafhankelijk Vlaanderen.

Hoe lang nog en hoe ver gaan we? Veel zal afhangen van de mate waarin de Vlamingen het gevoel krijgen eindelijk als vrije burgers in een zo vrij mogelijke maatschappij te leven. Feit is dat Vlaanderen voor heel wat uitdagingen staat maar volwassen genoeg is om in deze 21ste eeuw stevige bouwstenen te leggen naar de toekomst.

Luisteren naar een toespraak van An De Moor, de voorzitter van de Beweging Vlaanderen-Europa en de 11-Daagse Vlaanderen Feest! geeft altijd stof tot nadenken. Ook vinden we er steeds nuttige tips in terug die gemakkelijk door elke modale Vlaming kunnen opgevolgd worden.

Zo ook met haar jongste oproep om van elke Vlaming een ambassadeur te maken. Hier volgt haar oproep.

België is geen sterk merk. Marketingspecialisten waarschuwen dat voor landen met een zwak imago het gevaar dreigt dat ze buitenlandse investeringen en exportmogelijkheden mislopen.  Ook de Belgische ambassadeurs zijn bezorgd:"het imago van ons land is slecht en onze leiders zijn te zeer opgeslorpt door de binnenlandse problemen en partijpolitiek. We bouwen een Europese kathedraal maar we gaan niet naar de mis". De vorige directeur van Toerisme Vlaanderen in Londen vertelde me hoe gelukkig hij was het "merk Vlaanderen" aan de Engelsen te kunnen verkopen.

Publieksdiplomatie kan helpen om Vlaanderen als een sterk merk op de markt te zetten.  Het is trouwens een essentieel en toenemend belangrijk aspect geworden maar vervangt ze niet. Deze vorm van diplomatie staat voor de communicatie/netwerking van een regering, maar ook van de eigen bevolking, met de bevolking van andere landen via ngo's, via verenigingen of individuen. Ze zoekt begrip voor de eigen ideeën, idealen, identiteit, cultuur en beleid. Publieksdiplomatie gebeurt door en voor het publiek omdat de burger dank zij onder meer het internet een directe participant van de internationale politiek is geworden. Traditionele diplomatie daarentegen gaat om contacten met geaccrediteerde vertegenwoordigers van soevereine staten of andere internationale actoren.

De boodschap is dat elke Vlaming het imago (externe identiteit) van Vlaanderen naar buiten moet brengen. Daarvoor moet je overtuigd zijn van je eigen identiteit. Het buitenlands beleid moet zoals in tal van landen de nationale identiteit vorm geven, als essentieel onderdeel van een globale, nog op te stellen visie en strategie rond publieksdiplomatie.

"Er is een groot gebrek aan kennis over de positie van Vlaanderen. Maar als Vlamingen in de verdediging gaan, doen ze dat tè krampachtig en te weinig gecoördineerd", getuigde onlangs de Vlaamse vertegenwoordiger Axel Buyse.

Nochtans kan gebruik gemaakt worden van verschillende publieksdiplomatieke initiatieven die Vlaanderen al ontplooit zoals het Vlaams Huis in New York, de Engelstalige krant "Flanders Today", vertalingen van persartikels, welkomstpakketten, brochures, de campagne Vlaanderen Feest! en de initiatieven van "Vlamingen in de Wereld".

Het zou evenementen kunnen organiseren om Vlaanderen en de Vlaamse identiteit te promoten of prominent aanwezig zijn op internationale (vak-)beurzen.

Laat ons zelf alvast beginnen Vlaanderen te promoten tijdens onze komende vakantie! Vlaanderen in het buitenland op de kaart zetten...

De tekorten van de staatsbegroting en de stijging van de kostprijs van de sectoren pensioenen, gezondheidszorg en de vervangingsinkomens nemen alarmerende proporties aan. En toch huldigen de regering en vele economen zich in complete stilte. Het is trouwens onbegrijpelijk dat men minister Reynders zijn gangen laat gaan. Zijn departement financiën draait al jaren vierkant.

Als een aantal vrije beroepen en bedrijven jarenlang helemaal geen belastingsaangiften indienen, sommigen daar quasi ongestraft mee wegkomen, dat zeer ingewikkelde dossiers zonder enig resultaat worden afgesloten "wegens gebrek aan competente medewerkers" dan kunnen we ons afvragen hoe in dit land nog burgers kunnen aangespoord worden tot het van harte betalen van verschuldigde belastingen!

Als klap op de vuurpijl wordt Verhofstadt terug opgevoerd, zot van glorie, terwijl hij in niet geringe mate bijgedragen heeft tot het bereiken van de huidige toestand.

De Vlaamse publieke opinie slaapt intussen verder en velen durven zich niet "outen" als bewuste Vlaming en draaien enkel mee met het "orkest van de Titanic"... 

Wij moeten opnieuw durven... Vlaanderen moet de ambitie honoreren van diegene, die de scheidingsoperatie zonder veel kleerscheuren doorkomt. Want zonder kleerscheuren zal het niet gaan, tenzij men weer afzakt naar "staatshervormingen" waarbij deelstaten, die homogene bevoegdheidspakketten bezitten en meer responsabilisering, volstaan.

Onze karavaan trekt immer verder. Maar jaren zal het niet meer duren. Wij beleven de tijd dat de kansen keren, dat het uur van de Vlamingen slaat. 

Vreemd dat heel wat van onze culturele en artistieke intelligentsia beschaamd zijn om zich als Vlamingen te "outen".  Nochtans volstaat het om in Vlaanderen geboren te worden om Vlaming te zijn. Daar is net als aan jarig zijn, geen verdienste aan. Het is meer een feitelijkheid. Waarom dan dit Vlaming zijn loochenen? 

Hebben sommigen in Vlaanderen dan zo'n collectief trauma opgelopen met die voorbije "zwarte zondagen"? Het begrip "Vlaams" lijkt sedertdien wel bezoedeld, gekaapt als het ware door één radikale strekking... En vanuit een reactie daarop, "rechts is fout, dus Vlaams is fout", wendde onze elite zich blind naar de andere kant. Waar in normale landen de artistieke wereld bijna per definitie kritisch staat tegenover Kerk en staat, is ze hier verworden tot schoothondje van de meest antidemocratische instelling die er bestaat: de monarchie, laatste symbool van de erfelijke macht!

Vlamingen hebben evenveel recht op het uiten van hun eigen cultuur als pakweg Denen, Ieren, Basken, Portugezen en dat staat los van overdreven trots en chauvinisme. Het is simpelweg een deel van wie we zijn. Wij zijn Vlaams, verdraagzaam, solidair en open voor de wereld. 

Maar het schelden, bespotten, kleineren en afgeven op de Vlaamse cultuur is totaal misplaatst en getuigt van een pover zelfbeeld.

Er zijn maar weinig volkeren ter wereld die er zo'n masochistisch genoegen in scheppen hun eigen verleden, hun eigen identiteit te bezwadderen als de Vlamingen.

"Spuw nooit in de bron waaruit u heeft gedronken" is dan ook een meer dan wijze spreuk van de Nederlandse anarchist Anton Constandse.

Het werk van de Vlaming en van Vlaanderen zit er nog lang niet op!

We zijn op enkele maanden van belangrijke verkiezingen gekomen. Tijd dus om eens een balans op te maken hoe het staat met onze Vlaamse verzuchtingen.

Steeds opnieuw wordt er beweerd dat we door ons eisen-pakket inzake de jaarlijkse transfers naar Wallonië blijk geven van egoïsme. Dit komt vooral vanwege een kleine kern belgicisten die zich in ons systeem hebben genesteld en op geen enkele manier last hebben van de huidige crisis. Deze progressieve elite waaronder heel wat journalisten en kunstenaars, leven van het nooit opdrogende manna die de Belgische staat verdeelt onder zijn favorieten.

Feit is dat in crisistijden politieke prioriteiten gelden. De mensen verliezen hun werk. Welvaart en welzijn dalen. Maar daarom juist is méér Vlaanderen nodig. Op België kunnen we niet langer rekenen. Denken we maar aan het knoeiwerk rond Fortis, de weigering van hulp voor de KBC, het gebrek aan Belgische inzet voor Opel.

België is geen democratie meer. Beslissen met meerderheid tegen minderheid is niet langer mogelijk, integendeel. Een minderheid kan alles blijven blokkeren. De stem van de Vlaamse kiezer blijft machteloos. Zeker met een regering zonder meerderheid aan Vlaamse kant.

In 2007 werd massaal gekozen voor een project om Vlaanderen te realiseren met behoud van België. Dat bleek onmogelijk.Méér Vlaanderen is geen luxe, maar pure noodzaak om eindelijk de dingen die de mensen echt belangrijk vinden aan te pakken!

De poging om Vlaanderen te verzoenen met België is mislukt. Kiezen voor Vlaanderen is nu kiezen voor een weg zonder België.

Davidsfonds Wilrijk en de Vlaamse Volksbeweging Antwerpen nodigen Ludo Abicht uit voor een gespreksavond op donderdag 12 februari 2009.

Deze avond heeft plaats in Praat & Eetcafé 't Spant, Boomsesteenweg 335 te Wilrijk. (Ruime parkeergelegenheid onder de brug van de A12).

Ludo doceerde literatuur en filosofie aan de universiteiten van New Brunswick (Canada), Antioch en Berkeley (VS). Vanaf 1984 aan de UIA, het HIVT-RUCA en de Plantijn Hogeschool, Antwerpen. Hij is emeritus-hoogleraar sinds oktober 2001.

Op dit ogenblik is hij nog gastprofessor aan de UA en de Ugent en publiceerde 21 boeken (dichtbundels, romans, essays over filosofie, literatuur, het jodendom, de multicultuur en het Palestijnse vraagstuk) en schrijft regelmatig artikels in diverse tijdschriften. Ludo is ook medeondertekenaar van het Gravensteenmanifest.

Ludo komt deze avond spreken over zijn nieuw boek "het lunapark en andere plekken", waarin de schrijver ons meeneemt naar 17 plaatsen die een onuitwisbare stempel hebben gedrukt op zijn persoonlijk verleden: mijlpalen zowel als kruispunten, momenten van stilstand en van verandering van koers...

Aansluitend vertelt hij over zijn medewerking aan de Gravensteengroep die vanuit verschillende politieke en ideologische uitgangspunten wil meewerken aan meer Vlaanderen. De ondertekenaars willen dat redelijke en rechtvaardige Vlaamse eisen door zoveel mogelijk mensen onderschreven worden en zijn ervan overtuigd dat de Vlaamse identiteit moet doorgetrokken worden naar alle lagen van de bevolking. "In Vlaanderen telt immers iedereen mee".

Inkom: 5 euro. Leden van DF, VVB en VVVG betalen 4 euro.

Info: jefeggermont@telenet.be

De grote financiële crisis die in West-Europa en vooral in België een catastrofe in het bankwezen veroorzaakte en die met moeite en in schuifjes (we zijn er nog niet uit!) wordt uitgeklaard, kwam voor sommige Belgische machthebbers als een geschenk uit de hemel.

Voor hen drong dit gelddrama het hoofdstuk staatshervorming op de achtergrond! Tijdens de komende maanden, midden in de economische recessie die met werkloosheid en bedrijfssluitingen zal gepaard gaan, zullen wij echter steeds beter beseffen dat onze Vlaamse economie echt nood heeft aan Vlaams zelfbestuur. 

We hebben een staatshervorming nodig die Vlaanderen de bestuurlijke middelen geeft om zelf over tewerkstelling, loonkostenvorming, bedrijfsinplanting en buitenlandse handel te kunnen beslissen. Hoe langer een degelijke staatshervorming uitblijft,des te nadeliger dit op onze economische toekomst zal inwerken.

De onoverzichtelijke transfers en de even ondoorzichtige organisatie van de sociale zekerheid spelen ons steeds meer parten. Elk uitstel betekent een verkwanselen van onze welvaart.

De grote omwenteling heeft zich tijdens de laatste maanden in de Vlaamse opinie voorgedaan. Niemand gelooft nog in de beloften, de politieke goeroes zijn definitief van hun voetstuk gevallen en de Vlaamse onafhankelijkheid is geen taboe meer.

Veeg dat oude systeem weg! Gedaan ermee!

De unitaire feestvuren die ontstoken werden toen de N-VA in de oppositie werd gemanoeuvreerd, zijn nog altijd niet gedoofd. De N-VA was als lid van de meerderheid immers de kwelduivel van alle vaderlandse, lees francofone belangen. "Door de draad met de N-VA alsnog door te knippen", aldus een bevlogen hoofdredacteur van "Le Soir", "heeft de CD&V haar rendez-vous met de geschiedenis gehad."

Het onnozel wicht Delvaux doet met haar rendez-vous wat zij wil, maar enige voorzichtigheid is hier geboden. Ook een gewezen Happart had indertijd zijn rendez-vous met de geschiedenis...

Een vreemde logica houden de kaakslag-francofonen er op na. Wie een ondemocratisch politiek systeem, waarbij de minderheid het onveranderd voor het zeggen heeft, aan de kaak durft te stellen, huldigt een "obscuur nationalisme". Wie terug wil naar de normale spelregels van de democratie, wil, aldus "La Libre Belgique" de Belgische staat kapot maken.

De Franstalige partijen, de francofone Brusselaars, "Le Soir" en "La Libre Belgique" en hun Vlaamse waterdragers, vergissen zich echter. Het even oubollige als achterhaalde unitarisme is helemaal niet gered, maar maakt zichzelf kapot.

Daarvoor is niet eens een De Wever nodig. Kijk maar naar de financiële ramp van de voorbije maand. Dat was, zoals Humo schrijft, een onherstelbare klap voor het adellijke, hoofdzakelijk francofone netwerk dat zich al jaren comfortabel genesteld had in het "Belgique à papa"...

"Tout va très bien, madame de la marquise", zingen de francofonen, terwijl de gouden paleizen in het "Belgique à papa" in de fik staan. Een economische crisis? Alle Europese landen schroeven hun groeiverwachtingen terug tot bijna nul, in het van obscure, abberate flaminganten geredde België blijven de bomen van de economie ook volgend jaar tot in de hemel groeien. Ruim 80.000 werklozen er bij in 2009? Geen probleem. De problemen worden immers "aangepakt"...  Zo grondig dat dit land binnen de kortste keren om zeep is. En dat zonder aberrate flaminganten ook maar één vinger moeten uitsteken.

Goed bezig Belgen!

Soms loopt het leven vreemd. In 1962 speelde Sean Connery in "The Longest Day" een Engelse soldaat die zich jolig maakt over de Schotten die onder leiding van Lord Lovat met een doedelzak de Normandische stranden bestormen. 45 jaar later is diezelfde Connery een vurig advocaat van de Schotse onafhankelijkheidsbeweging en haar bekendste boegbeeld. De weg die Connery daartussen aflegde, beschrijft de gevierde acteur in zijn autobiografie "Being a Scot".

Dat Lord Shimi Lovat MacShimidh van de Frisealach-clan, tegen alle bevelen in, de landing in Normandië op de tonen van "Highland Laddie" inzette, is een historisch curiosum dat niet zou hebben misstaan in de autobiografie. Want meer nog dan een feitelijk relaas van Connery's levensloop, is "Being a Scot" een ode aan de Schotse cultuur en geschiedenis. Voor Sean Connery maakt de Schotse cultuur een onlosmakelijk deel uit van zijn identiteit.  James Bond moest maar als Schot door het leven gaan en Indiana Jones kreeg een Schotse vader. 

Zijn leven, van arbeidersjongen in het verarmde Edinburgh tot gerenommeerd internationaal acteur, is slechts een illustratie van de Schotse geschiedenis: van onderdrukking over weerstand naar heropstanding.

"Being a Scot" van Sean Connery: www.orionbooks.com   

Eind juli werd door het toen nog bestaande kartel CD&V en N-VA een tekst uitgegeven waarin zeven uitgangspunten naar voren werden geschoven voor een zinvolle communautaire dialoog.

De Vlaamse regering onderhandelde een akkoord op 5 september waarin alle Vlaamse regeringspartijen de "strikte en noodzakelijke voorwaarden" vastlegden om deel te nemen aan een gemeenschapsdialoog.

Het "antwoord" dat de Franstalige formuleerden op 9 september gaf geen enkele waarborg dat ze akkoord gaan met de geformuleerde "strikte en noodzakelijke voorwaarden". In feite hernemen de Franstalige partijen gewoon wat ze al maanden herhalen: ze willen praten, zonder enige verduidelijking waarover ze wel en niet praten, zonder waarborgen dat ze niet op die manier de noodzakelijke staatshervorming op de lange baan willen schuiven: dit is hun Franstalig wit blad. Eigenlijk negeren ze het Vlaamse akkoord van 5 september volkomen.

Na de breuk met de N-VA moet de CD&V nu gaan bewijzen dat ze een ernstige staatshervorming kan verwezenlijken. Kris Peeters is aan zet en binnenkort is het uur van de waarheid aangebroken. Gaat het om enkele borrelnootjes die dan zullen opgeblazen worden tot grote pakketten of zullen er dan toch stappen gezet worden die ernstig genoeg zijn om van een doortastende doorbraak te kunnen spreken?

De vooruitzichten zijn alvast niet rooskleurig. Anderhalf jaar lang hebben de Franstaligen "non" gezegd tegen elk ernstig voorstel. Anderhalf jaar lang bestookten de Franstalige media ons met oorlogstaal. Gaan zij nu deemoedig een "deal" aan met dat door hen vervloekte Vlaanderen? Zeer twijfelachtig, maar laat ons de komende weken en maanden met een visademke afwachten...   

                               Met goede wil is veel mogelijk en kunnen stappen naar meer Vlaanderen gezet worden. Maar die goede wil mag de Vlamingen niet laten inbinden op de essentiële kwesties.

Begin augustus repliceerde N-VA voorzitter Bart De Wever in het RTBF-ochtendprogramma "Matin première" op een vraag over de Franstalige aanwezigheid in Vlaanderen dat er in Vlaanderen helemaal geen Franstalige minderheid is. Er bevinden zich enkel Franstalige migranten waarvan Vlaanderen net als bijvoorbeeld Marokkanen en Turken verwacht dat ze zich in publieke aangelegenheden in het Nederlands uiten.

Hierop kreeg De Wever vooral vanuit Franstalige hoek een storm van negatieve reacties over zich heen. Hij ontving een berg hatelijke berichten waaronder zelfs doodsbedreigingen.

Nochtans had De Wever spijkers met koppen geslagen. In Vlaanderen is het Nederlands de bestuurstaal. Punt uit. Het is bemoedigend dat heel wat burgervaders aan de taalgrens hiervan werk maken. Onlangs vroeg burgemeester Luc Dupont (CD&V) van Ronse in een brief aan zijn partijgenoot Yves Leterme om de faciliteiten in Ronse af te schaffen.

Het stadsbestuur van Ronse ervaart niet alleen dat de faciliteiten de integratie van anderstaligen bemoeilijken, maar ook dat ze sociaal-economisch remmend werken. Ook in Vlaams-Brabant namen heel wat gemeentelijke overheden al initiatieven om het Nederlandstalig karakter van hun gemeenten te versterken.

Feit is dat in Vlaanderen iedereen met gezond verstand achter een vergaande staatshervorming staat. Laat ons volhouden! Eensgezind!

Dat er van het trio François-Xavier de Donnea, Raymond Langendries en Karl-Heinz Lambertz geen wonderen mogen verwacht worden, hebben de koninklijke bemiddelaars van meet af aan duidelijk gemaakt.

Eenvoudig is het niet: de Vlaamse partijen eisen dat de Waalse politici het schimmenspel dat ze nu al meer dan een jaar opvoeren, beëindigen en constructief gaan meewerken aan een noodzakelijke staatshervorming.

Maar dat is eigenlijk niet genoeg. De Vlaamse partijen hebben uitdrukkelijk gezegd dat ze niet langer een Waalse kat in een Brusselse zak willen kopen en dat er dus keiharde garanties moeten komen dat het niet opnieuw bij woorden blijft. Een eis waar de bemiddelaars niet meteen weg mee weten.  Hoe kan je in godsnaam een waterdichte garantie waarborgen bij een ongetwijfeld moeizame onderhandeling over de staatshervorming. En, ook al heeft dat er niets mee te maken, de splitsing van BHV en het definitief aan de deur zetten van de 3, nog niet benoemde incivieke burgemeesters in Vlaams-Brabant.

Voorwaarden

1. De federale meerderheid moet beloven de conclusies van de dialoog tussen de gemeenschappen te vertalen in wetteksten en grondwetteksten en die voorleggen aan het federale parlement.

2. Er is een tijdsvoorwaarde: de fundamentele opties voor dit confederale model moeten voor de lente van 2009, dus voor de volgende verkiezingen verankerd zijn.

3. Vlaanderen en Wallonië moeten samen kunnen bepalen wat verder tot de confederale bevoegdheden behoort.

Uiteraard moeten ook de parlementen bij de dialoog tussen Vlaanderen en Wallonië betrokken worden. Het is duidelijk dat redelijkheid en gezond verstand moeten terugkeren, maar voor Wallonië hebben verstand en redelijkheid een heel andere betekenis.

Voor hen keert het gezond verstand maar terug als de Vlamingen de eis tot splitsing van BHV laten vallen, de 3 incivieke burgemeesters benoemd worden, als Brussel groter wordt en er een corridor Brussel-Wallonië komt. Het gezond verstand komt terug als er bevoegdheden naar Wallonië gaan maar het gelag met federaal, dus overwegend Vlaams geld, betaald wordt.

Als zij dit spelletje zo blijven spelen, kunnen wij ook onze eisen verharden: een terugkeer naar de democratische spelregels waarbij in een land de meerderheid beslist. Wij schaffen de pariteit in de federale regering en elders af, de grendels en alarmbellen worden naar het rijk der fabels verwezen en een democratische parlementsmeerderheid keurt BHV goed om in eenzelfde moeite de noodlottige faciliteiten af te schaffen!

Op donderdag 3 juli jl. hield An De Moor, voorzitter van de 11-Daagse Vlaanderen-Europa en  de Beweging Vlaanderen-Europa een meer dan interessante 11 juli-toespraak.

Ik wil jullie deze tekst niet onthouden. Graag met aandacht lezen!  

Enige tijd geleden verscheen in een Vlaamse krant het volgende: aan het woord is de Finse gids Akke (ik citeer): “Hoe komt het toch dat wij, Finnen, hoewel we onderhevig zijn aan muskieten, extreme weersomstandigheden, het duister van de winter en het bijna constante licht in de zomer, toch opvallen in bijvoorbeeld de gsm-industrie, Formule 1 of tot de top behoren van het internationale leerprogramma Pisa? Er is volgens Akke maar één antwoord op: SISU. “Dat is een nationale karaktertrek, een combinatie van wilskracht, moed en volharding.”

Ik werd er zowaar even stil van. Sisu: = “Nationale karaktertrek” - “Wilskracht” - “Moed” - “Volharding”. Kennen wij, Vlamingen, deze begrippen?

Ik zie - maar misschien zie ik dat verkeerd - dat veel Vlaamse politici politieke ruggengraat missen en er de voorkeur aan geven om eerst tegen elkaar te onderhandelen.

Tegenover de Franstalige hardheid zie ik bovendien de Vlaamse wendbaarheid. Vlamingen draaien snel bij om hun positie te behouden. Wendbaarheid grenst soms aan zelfverloochening. Het is opvallend hoe vaak Franstalige politici aan de onderhandelingstafel hun zin doordrijven terwijl ze de mindere zijn.

Ik krijg het maar niet uitgelegd aan mijn drie zonen. In de aardrijkskundeles hebben ze nochtans geleerd dat Vlaanderen een demografisch overwicht heeft. Vlaanderen zorgt voor het leeuwendeel van het Belgische bnp. Zowel Wallonië als Brussel zijn met een werkloosheid van twintig procent economisch geen levensvatbare entiteiten. Een argeloze buitenstaander zou denken dat Vlaamse politici het voor het zeggen hebben. Niet dus.

Laten we in godsnaam toch de fierheid hebben - naar het voorbeeld van en uit respect voor onze voorouders - om op de onderhandelingstafel niet datgene te leggen wat niet onderhandelbaar is.

Laten we er eens bij stilstaan dat wij het enige volk ter wereld zijn dat bereid is om te willen onderhandelen, sterker nog, om afstand te willen doen van de wezenskenmerken van elk volk: onze taal en ons grondgebied. ‘Grond’ is geen abstract begrip als wij vaststellen dat ook vandaag de internationale politiek worstelt met twisten tussen landen over grondgebied. Zie bijvoorbeeld

Palestina en Israël, China en Taiwan, de grensgeschillen tussen China en India, de disputen tussen Turkije, Syrië en Irak over de Eufraat of de ruzie tussen Rusland en Japan over het eiland Sachalin, of godbetert de ruzie tussen Canada en Denemarken over een onbewoond rotseilandje van 1,3 km², omgeven door ijsmassa’s.

Er móet paal en perk gesteld worden aan het geleidelijk afpakken van Vlaams grondgebied door de Franstaligen. We móeten vermijden dat onze Vlaamse cultuur teloor gaat of dat de motor - van gedegen Vlaamse kwaliteit - van onze economie sputtert.

Het is het moment om nú - samen - stop te zeggen: aan sommige wezenskenmerken wordt niet geraakt. En laten we elke uitspraak vermijden die verdeeldheid in onze Vlaamse rangen brengt.

Laten we de krachten bundelen, eensgezind, samen de neuzen in dezelfde richting.

Als de 2 miljoen Slovenen, de 3 miljoen Litouwers, de 4 miljoen Ieren en de 5 miljoen Slovaken aan de beslissingstafel van Europa zitten, waarom hebben de 6 miljoen Vlamingen daar dan nog te weinig te zeggen? Wie bekommerde zich om de Baltische staten toen ze nog deel uitmaakten van de Sovjet-Unie? Nu heeft ook een land als Estland een duidelijke, onderscheiden internationale identiteit. En dat is nuttig om toeristen en investeringen aan te trekken.

Ik ben het eens met Mahatma Gandhi: "Om internationalist te zijn, moet je eerst nationalist zijn.

Internationalisme houdt in dat volkeren van verschillende streken of naties samen komen en het eens worden over een gemeenschappelijk beleid. De inzet voor de eigen natie is niet in tegenspraak met de inzet voor de wereldgemeenschap."

Onthoud toch deze woorden: “Sisu. Wilskracht. Moed. Volharding”. Gebruik er uw verbeeldingskracht bij. (An De Moor) 

De voortdurende laag-bij-de-grondse aanvallen van de francofone media, daarin gesteund door hun politici, wijzen op een zeer sterke radicalisering en mobilisering binnen de Franstalige wereld. Vooral de jongste weken en maanden gaat het van kwaad naar erger. Het begon tien jaar geleden met de omzendbrieven Peeters-Martens. Toen doken de eerste schrijfsels op die spraken van etnische zuiveringen en Vlaamse arrogantie. Vreemd toch dat de Franstaligen er steeds weer in slagen de rollen om te keren en zich in een slachtofferrol te wentelen.  Vandaag voert Le Soir de boventoon. In een sfeer van haat en oorlogstaal wordt dagdagelijks afgegeven op al wat Vlaams is. Die sfeer van haat gaat vooral in Brussel en in de Rand een eigen leven leiden. Voor die Franstaligen is het bestrijden van de Vlaamse identiteit een daad van democratisch patriottisme. En het wordt nog erger. Sedert kort worden zelfs persoonlijke aanvallen niet meer geschuwd. De haat heeft bezit genomen van het zuiden van dit land. Waarom wil Wallonië niet snappen dat zij zichzelf de das zullen omdoen? Waarom blijven zij spuwen in de hand van hun meer dan solidaire buren?  Al naargelang de bron vloeit er jaarlijks om en rond de zes miljard euro van Vlaanderen naar Wallonië en dit reeds een halve eeuw lang. Het enige dat gevraagd wordt zijn meer bevoegdheden om onze toekomst veilig te stellen, de toekomst van Vlaanderen én Wallonië! De hetze die elke dag over de Waalse bevolking gestort wordt, moet ophouden. Zij is onterecht.

De niet-aflatende inzet van generaties Vlaamsgezinden is op bepaalde punten bijzonder succesrijk geweest en heeft ons op andere vlakken op het spoor gezet naar meer. Dankzij hun engagement kan het defensieve, schadebeperkende verhaal van het afdwingen van Vlaams recht binnen België grotendeels afgelost worden door het offensieve project van de Vlaamse staatsvorming.

Met respect voor de verdiensten van de oude "strijdmethodes" moet de speerpunt van de Vlaamse Beweging die de Vlaamse Volksbeweging (VVB) wil zijn, haar zoektocht naar aan de omstandigheden aangepaste werkingstechnieken voortdurend verder zetten.

Er is een lange weg afgelegd. Vlaanderen beschikt vandaag over structuren met belangrijke eigen bevoegdheden en de Vlaamse Beweging mag terecht trots zijn op die verwezenlijkingen. Zo is het Nederlands vandaag de enige bestuurstaal in Vlaanderen en de Vlaamse overheid beschikt over middelen om het Nederlands te promoten als publieke taal in Vlaanderen. 

Maar dit onmiskenbare succes van de Vlaamse Beweging mag de ogen niet doen sluiten voor de blijvende bedreigingen in de grensstreken. De VVB is van mening dat deze problematiek binnen de Belgische context geen definitieve oplossing kan vinden. Alert blijven voor de gevaren van publieke verfransing van delen van het Vlaamse grondgebied is dan ook de boodschap.

We moeten ongenadig de zwakheden van het Belgisch project blootleggen, met de nadrukkelijke ambitie om steeds meer mensen van de noodzaak van de Vlaamse staatsvorming te overtuigen.  

Het nieuwe project van de VVB "onafhankelijkheid en samenwerking" moet slagen. Pas dan zal de opdracht voltooid zijn. Laat ons de rangen sluiten en samen ijveren voor de realisatie van een eigen staat!

Elke woensdag becommentarieert journalist Guido Fonteyn de politieke actualiteit, bekeken vanuit het zuiden van het land.  Ik vind zijn visie op de slogan "Walen Buiten"... erg zinvol: lezen maar! 

Ondanks verkiezingswinst voor alle partijen die ijveren voor "meer Vlaanderen", leven we blijkbaar nog altijd in het land van paars en Waal. De vraag om staatshervorming heet "communautair gehakketak", het verdringt de "echte problemen" en teistert "het belang van de mensen"...

 Maar de belgicisten zwijgen dan wel over de dramatische economische kloof en speelt het orkest van de francofonie "de wonderbaarlijke genezing van Wallonië"...  De minderheid is baas en de minderheid wil een institutioneel status-quo.  Ze putten hun kracht uit "bijzondere wetten", uit opgelegde pariteiten (regering, ministerraad, Grondwettelijk Hof), de alarmbelprocedure, belangenconflicten als wapen van vier door Franstaligen gedomineerde regionale parlementen. Hun macht is gebetonneerd in een insitutionele rotzooi.

Feit is dat binnen de Belgische context het onmogelijk geworden is de lat gelijk te leggen. Solidariteit is mooi maar mag geen schaamlap worden voor de dommigheid van vandaag en de gevolgen daarvan morgen. Vlaamse parlementsleden moeten de interregionale solidariteit koppelen aan doorzichtigheid, efficiëntie en tijdelijkheid. En aan respect voor de taal en territorium. Dat kan maar lukken als het Vlaams Parlement eindelijk kiest voor onafhankelijkheid en samenwerking... 

Met België gaat het niet goed. Het is zelfs op sterven na dood.  De crisis die wij de jongste maanden meemaken, is het eindspel van een verlamd regime en kan hopelijk het begin zijn van een heropstanding in een beter en leefbaar staatsmodel, met voordelen voor àlle gemeenschappen.

Een sociaal-economisch propgramma zonder staatshervorming is niet mogelijk.  Het ene gaat niet zonder het andere en het is hallucinant dat Wallonië dwars blijft liggen en haar veto stelt.  Kan een verregaande regionalisering niet met Wallonië dan zal blijken dat dit alleen nog kan als België gesplitst wordt.  Wie dit vandaag niet begrijpt zal dit morgen aan den lijve ondervinden als de economische koek te klein wordt om alle verworvenheden te blijven betalen:

• - om te concurreren in een globaliserende wereld
• - om onze economische slagkracht te bewaren
• - om de pensioenkassen te vullen
• - om de torenhoge belastingen te verminderen
• - om de hoge werkloosheid terug te dringen
• - om het overheidsapparaat efficiënter te maken
• - om de solidariteit in stand te houden, enz...

Splitsen dus om een einde te maken aan een contraproductieve, verlammende staatsstructuur waar een minderheid de meerderheid belet om de noodzakelijke hervormingen door te voeren. Vlaanderen heeft zich ontwikkeld tot de meest dynamische regio en heeft zich de facto in een ware natie omgevormd, terwijl de Franstalige gemeenschap zich blijft vastklampen aan het denkbeeld België omdat het niet kan overleven zonder de Vlaamse geldelijke steun.  Van democratie gesproken!!

De dagelijkse realiteit is zo dat de beide gemeenschappen nu al weinig met elkaar gemeen hebben. Het is zelfs zo dat Vlaanderen en Wallonië in een aantal landen eigen vertegenwoordigingen hebben die met elkaar concurreren om investeringen binnen te halen. Zo heten de kantoren van Vlaanderen en Wallonië in Barcelona, de hoofdstad van Catalonië, respectievelijk "Wallonië en Brussel" en "Vlaanderen en Brussel"... De enen leggen er de nadruk op dat Brussel Franstalig is, de anderen dat Brussel op Vlaams grondgebied ligt.

Wat dus met Brussel...  Hier moet eindelijk eens ernstig over gedebatteerd worden. Gaan wij Brussel loslaten? Gaan wij blijven opteren voor de klassieke oplossing  dat Brussel een Vlaamse stad moet zijn en blijven? Of gaan we eens op de gedurfde toer door te stellen dat er een tweede Brussel zou kunnen gecreëerd worden?

Een tweede Brussel bijvoorbeeld omvattend de gordel rond het huidige Brussel van de 19 gemeenten, samengevoegd met heel wat Vlaamse randgemeenten- en steden. Met dan o.m. de industriële gebieden van St.Pieters-Leeuw, Groot-Bijgaarden, Asse, Wemmel, Grimbergen, Vilvoorde, Zaventem en Machelen...  Naar het buitenland toe zal er maar één Brussel zijn, doch binnen de grenzen zijn er dan twee, elk met zijn eigen taalregime... 

Zelfs zonder onafhankelijkheid kan met dit project gestart worden en kunnen we beter investeren in onze eigen toekomst dan nog verder bij te dragen aan de verfransing van een stad en een bestuur zonder enig respect voor Vlaanderen. 

Over Brussel zal nog veel inkt vloeien, zoveel is zeker.... maar we moeten er dringend werk van maken zodat dit geen hypotheek legt op onze verdere stappen naar onafhankelijkheid!!